Urologia

Zakażenia układu moczowego

Zakażenie układu moczowego jest to obecność czynnika infekcyjnego (bakterie, grzyby, wirusy) powyżej zwieracza wewnętrznego cewki moczowej. Infekcje bakteryjne dróg moczowych mogą być objawem wielu anatomicznych i czynnościowych wad układu moczowego. Ponieważ jednym z najważniejszych mechanizmów obrony ustroju przez zakażeniem jest cykliczne wydalanie moczu, dlatego zwiększone ryzyko infekcji niosą te schorzenia, które powodują zaleganie moczu w układzie moczowym. Choroby te dotyczą zarówno anatomii, jak i nieprawidłowej czynności dróg moczowych. Zakażenia układu moczowego częściej zdarzają się u dziewczynek. Wyjątkiem jest wiek niemowlęcy (do ukończenia pierwszego roku życia) kiedy proporcja ta ulega odwróceniu Objawy zakażenia dróg moczowych u małych dzieci to najczęściej gorączka oraz zmieniony wygląd i zapach moczu. U starszych dzieci dochodzą objawy zgłaszane przez same dzieci - częstomocz, parcia naglące oraz pieczenie w czasie oddawania moczu.
Spodziectwo - to wada rozwojowa polegająca na zaburzeniu zrastania i powstawania cewki moczowej oraz jej zewnętrznego ujścia. Wada ta dotyczy przede wszystkim noworodków płci męskiej, ale sporadycznie występuje również u dziewcząt. Prawidłowo ujście zewnętrzne cewki moczowej znajduje się na szczycie żołędzi, natomiast w przypadku spodziectwa ujście to umiejscowione jest na spodniej, czyli brzusznej stronie prącia. W niektórych przypadkach znajduje się ono nawet między fałdami moszny lub w okolicach krocza noworodka. U noworodków płci żeńskiej nieprawidłowe ujście cewki moczowej znajduje się wewnątrz pochwy. W związku z nieprawidłowym położeniem ujścia cewki moczowej, spodziectwo objawia się problemami z oddawaniem moczu. Jeżeli wada ta nie zostanie zdiagnozowana i poddana leczeniu, prowadzi w wieku dojrzewania do zaburzonego rozwoju narządów płciowych zewnętrznych i pogłębiania trudności z oddawaniem moczu, co w efekcie powoduje problemy natury psychologicznej.

Diagnostyka

Wada ta rozpoznawana jest zazwyczaj tuż po porodzie, a częstość jej występowania wynosi około 1:300 noworodków płci męskiej. Diagnostyka obejmuje dodatkowo ocenę pod kątem występowania ewentualnych zwężeń cewki moczowej, wrodzonego skrzywienia prącia czy rozszczepu napletka. Do najczęstszych zaburzeń współtowarzyszących spodziectwu zalicza się przede wszystkim: Spodziectwo wnętrostwo (łac.Cryptorchismus, niezastąpione jądra) – jedno- lub obustronny defekt objawiający się brakiem jądra (lub obu) w mosznie. Wówczas jądro/a przeważnie znajdują się w kanale pachwinowym. Leczenie tego schorzenia wymaga zabiegu. Wnętrostwo obserwuje się u około 10% noworodków ze stwierdzonym spodziectwem. Spodziectwo przepuklina pachwinowa -worek otrzewnowy zaklinowany w kanale pachwinowym, czasami zawierający również pętle jelitowe, te zaburzenia obserwuje się u 9-15 % noworodków dotkniętych spodziectwem. Bardzo istotnym elementem badania lekarskiego jest ocena ogólnego rozwoju narządów płciowych, zwłaszcza w przypadku ciężkiego spodziectwa. Ma ona na celu stwierdzenie istnienia interseksualizmu lub innych zaburzeń różnicowania płci, a także zaburzeń hormonalnych.

Leczenie

Proces leczenia uzależniony jest od stopnia złożoności wady, a także schorzeń współwystępujących i ogólnego stanu zdrowia dziecka. Leczenie chirurgicznej obejmuje przede wszystkim wytworzenie brakującego odcinka cewki, korektę nieprawidłowego ujścia zewnętrznego cewki oraz utworzenia go w anatomicznie prawidłowym miejscu. Dodatkowo dokonuje się korekty ewentualnych zaburzeń współwystępujących np. wnętrostwa lub przygięcia (skrzywienia prącia w przebiegu spodziectwa). Operacja wykonywana jest przeważnie między 6. a 18. miesiącem życia, jednakże możliwe jest wykonanie jej w późniejszym okresie np. wieku przedszkolnym Od leczenia operacyjnego zależą zarówno efekty funkcjonalne (prawidłowe oddawanie moczu i niezaburzone funkcje seksualne w wieku dorosłym) jak i anatomiczne (prawidłowy wygląd narządów płciowych). Istotnym elementem leczenia spodziectwa jest opieka w okresie pooperacyjnym, która obejmuje kontrolę prawidłowego rozwoju narządów płciowych oraz możliwie wczesne rozpoznanie powikłań pozabiegowych (np. zwężenie cewki). Z tego względu pacjenci dotknięci spodziectwem do okresu dorosłości powinni być okresowo poddawani badaniu urologicznemu przez lekarza pediatrę lub urologa.
Urologia dziecięca jest gałęzią medycyny zajmującą się leczeniem chorób układu moczowo-płciowego u dzieci. Dużą część z nich stanowią wady wrodzone wymagające leczenia chirurgicznego. Niestety zdarza się, że wady te ze względu na skąpoobjawowy przebieg pozostają niezauważone lub zignorowane. Ich manifestacja następuje dopiero w starszym wieku, często jednak już pod postacią ciężkich powikłań. Dlatego wczesne postawienie właściwego rozpoznania jest podstawą skutecznego leczenia. urologia3
  • Stulejka (phimosis)
  • Wodniak jądra i powrózka nasiennego (hydrocoele)
  • Zakażenia układu moczowego (ZUM)
  • Spodziectwo (hypospadiasis, hypospadias)
  • Odpływ pęcherzowo-moczowodowy (refluks)
  • Wnętrostwo (cryptorchismus, cryptorchidism)
  • Wodonercze (hydronephrosis)
  • Żylaki powrózka nasiennego (varicocoele)
Little boy need a pee